Büyük boy plastik kova: Yol ortasına konduğunda 'geçilmez' anlamına gelir; sivil ve keyfi bir inisiyatif ürünüdür.

Permalink | Leave a comment  »

An English summary for possible English language readers:

You just have to click on the picture for its original size to find out where Nemo really were!

Nemo'nun gerçekte nerede olduğunu öğrenmek için resme tıklayıp, orijinal boyutuna bakmanız yeterli. Arkadaşım / ortağım Anıl'ın Eminönü'nde taksi bulmak üzere yürüdüğümüz sırada dikkatimi çektiği, eğlenceli bir gudiklik örneği bulmuş olmanın keyfiyle fotoğrafını çektiğim restaurant'tır.

Permalink | Leave a comment  »

Geek Tonu

Star Wars mu, Star Trek mi; Batman mi döver Superman mi gibi bir konuya dalmış olan iki geek'in genelde bulundukları mekanlara yerleştirilmesi gereken acil durum alarm sisteminin vermesi gerektigi düşünülen tonlamadır. Bu aletin telefonun meşgul tonlamasına yakın bir "geek geek geek geeeeek" tonlaması vermesi düşünülmüştür. Bu tonlamayı duyan üçüncü şahısların, konudan bihaber olmaları halinde mekanı terk etmeleri; biraz bilgi sahibi olup, alkol etkisinde ise de ortaya bir konu atıp sıyrılmak yoluyla iki geekin birbirlerini parçalamalarını keyifle izlemeleri tavsiye olunur.

Permalink | Leave a comment  »

via ahmetertug.com

An English summary for possible English language readers:

Inwhich I describe a recent visit to an photography exhibition by Ahmet Ertug, reflecting the magnificance of libraries around the world with his beautiful photographs; and my feelings on how we use the words such as "wonderful, magnificient, etc." lightly in our daily lves so we feel at a loss for words when we experience a better, powerful examples of such words, like the photographs presented in this exhibition.

Bugün bir tavsiye üzerine ( http://www.artistmisin.com/ ), daha da girmem bu okul sınırlarına dediğim Işık Lisesi'nin sergi salonu Galeri Işık'ta (Teşvikiye) yer alan Ahmet Ertuğ'un Bilgelik Mabetleri Kütüphaneler sergisini dolaştım. Serginin ne kadar güzel olduğu konusunda fazla ahkam kesemem ama, inanılmaz bir teknikle aktarılmış o fotoğrafların içimde, belki derinlik sarhoşluğu ile karşılaştırabilecek bir duygu yarattığını ve günlük hayatta üzerinde çok da düşünmeden sarf ettiğimiz, "harika, muhteşem" gibi kelimeleri yeniden değerlendirmemi gerektirdiğini belirtmeliyim.
Bu sergiye vakit ayırmanızı çok tavsiye ediyorum.
Dileyenler sergi broşürünü şu adreste bulabilir, PDF formatında indirebilirler: http://www.galeriisiktesvikiye.com/tr/exhibition.asp?ID=9&T=1&EID=14&do=showdetails

Permalink | Leave a comment  »

An English summary for possible English language readers:

Inwhich I'm describing a short escapade from a very boring bureaucratic routine with a visit to one of my favourite sanctuaries in Istanbul; Eminonu by the sea on one rainy September day. Photograph is of Karakoy taken from Eminonu.

Permalink | Leave a comment  »

Cep telefonları ve WalkMan'lerin özellikleri saymakla bitmiyor, işte epilatör özellikli Sony Ericsson. Yalnızca Eminönü'nde :)

Permalink | Leave a comment  »

An English summary for possible English language readers:

Inwhich I reflect my thoughts how the Turkish radios might have a lot to do shaping up a childs imagination in early 80's when color tv was not yet present in our lives.

Artık pek rastlanıldığını sanmadığım, ya da rastlanıyorsa bile aynı etkiyi sağlayacağından şüpheli olduğum eylemin sıkça gerçekleştirildiği çağdı… En fazla tek kanallı, yarı-renkli televizyon döneminde çocukluğunu yaşamış olanların tam anlamıyla keyfini çıkarabildiği bir eylemdi bu; Gecenin İçinden, Okul Radyosu, Çocuklarla Başbaşa, Arkası Yarın, Bir Roman Bir Hikaye, Meclis Saati ve Seyir Hidrografi ve Oşinografi Dairesi Başkanlığı duyurularının alternatifsiz olduğu bir döneme aitti. O dönemler biz çocukların hayalgüçleri televizyonda görülen imgelerle fazla kirlenmez; radyolara sarılarak tecrübe edilen uykunun gösterdikleri ise rengarenk rüyalar olurdu hep…

Gayet romantizm esintisiyle dert olmuş, ukte düşmüş konudur içime; çocukluğuma dair hala yaşadığım hatıralardır, tvnin bırakın renkliyi 24 saat bile yayın yapmadığı dönemlerden gelir bu kalıp cümle. Arada bir elektrikler kesildiğinde çoğunlukla yaşadığım nostalji dalgasıdır aslında, titrek mum ışığı, açık radyo, kurulan hayaller, arkaplanda ise çocukça algılarımın kapısını aralayan radyo. (belki de bir manyak bendim... kim bilir...)

İşte bu yüzden bu blogun bana açmış olduğu bu kalbi kadar beyaz sayfaya bu başlığımı açtım-ki daha sonra kendimi radyolu günler konusundaki hatıralarımı yazmaya zorlayayım!

okuyun: Meltem Ahıska’nın Radyonun Sihirli Kapısı Garbiyatçılık ve Politik Öznellik adlı kitabı...

izleyin: Woody Allen’dan Radio Days

p.s. bunu yazan kişi, geceleri uykuya dalmak üzereyken ortaya çıkan panik atak sorununu TRT radyolarını dinleyerek çözmüştür, tavsiye maiyetindedir!

Permalink | Leave a comment  »

An English summary for possible English language readers:

Inwhich I tell about somebody else's, probably bitter St. Valentine's experience. About a Panda doll with a hearth in hand found in a trash can on February 14th.

Tarih: 14 Şubat, 2009

Rutin bir yürüyüş esnasında, bir çöp koyteynerinin üzerine, karton kutuların ve torba torba çöplerin arasına yerleştirilmiş, elinde kalp tutan peluş pandayı ve kafamda kurduğum arkasındaki olası buruk hikayeyi sanırım hiç unutmayacağım.

Amantium irae amoris integratio est; aşıkların kavgaları aşkın yenilenmesidir… -Publius Terentius Afer

Umarım...

Permalink | Leave a comment  »

via englishrussia.com

An English summary for possible English language readers:

Inwhich I reflect my thoughts how street animals adapt to city life with the photographs you will find in the link.

Bir evvelki yazıda hayvan masallarına girip de bu EnglishRussia haberini bir kez daha paylaşmadan edemedim. Hayvanların şehir yaşamına nasıl da adapte olduğunu gösteren güzel çalışmalardan.
Okuyanlar arasında, Istanbul'daki şehire adapte olan hayvanlar hakkında fotoğrafları olanlar varsa, linklerini paylaşırlarsa çok sevinirim.

Permalink | Leave a comment  »

An English summary for possible English language readers:

Inwhich, by means of an example of a street cat trying to find a nice place to sleep, and having to move elsewhere when the car it will rest on top's owner comes just at the moment, after a week of neglecting that very same car, I'm trying to explain why we all are equal under Murphy's Laws.

Hayatımda ilk kez, bu olayla, Murphy Kanunları'nın hayvanların dünyasında da geçerli olduğuna kanaat getirdim. Evin penceresinden sıcak ve nemli havayı gözlemlerken(!) gözüm kaldırımda etrafına seçici bir gözle bakınan siyah benekli beyaz kediye (bundan sonra adı Sadri olarak geçecektir -bu da mı gol değil, hakim bey sözü çağrışımından) takıldı. Sadri kaldırımda yavaşça yürüyüp bir arabanın üstüne uzandı, gevşedi, rahatladı... ve tam o sırada arabanın sahipleri gelip bagaj kapağını açmak suretiyle zavallı Sadri'yi araba dışı ettiler. Hayır, o arabanın günlerdir park ettiği yerden kıpırdamamış olduğunu bilmesem zaten böyle bir girdiye ihtiyaç duymazdım... sinir bozucu bir vaziyet... anlıyorum seni Sadri kardeşim, yalnız değilsin...

Permalink | Leave a comment  »

Gerekli Şeyler’de çalıştığım, internetin kutularda satıldığı bir zamandı: içeri giren bir kadın kutu içeriğini – nasıl kullanacağını öğrendikten sonra düşündü, “Bunun arkadaşlık için olanı da var mı?”diye sordu.

Geçenlerde, her defasında eğlenerek okuduğum call center diyaloglarından birine rastladığımda aklıma geliverdi bu olay, ki hala içimde çok büyük bir burukluk, hüzün yaratıyor…

Permalink | Leave a comment  »

An English summary for possible English language readers:

Inwhich I try to explain with a personal story why chocolate is not simply a chocolate but something that can reawaken experiences from earlier memories.

Evvel zaman içinde, daha henüz Alaaddin’in Teşvikiye’deki kutu gibi, istenilenlerin sorularak; Alaaddin’in uyduruk bir merdivenle yukarıdaki asma kata çıkması, araştırma yapması sonucu bulunduğu ve yüzünün gene asık olduğu zamanlarda; Topağacı’ndan aşağı inildiğinde güzel mi güzel bir şekerci bulunurdu. Çeşitli meyveli akide şekerlerin, Zambo çikolataların, şemsiye çikolataların yanısıra, o zamanın şartlarına uygun biçimde üretilmiş aromalı, şekilli Mabel çikolataları da yer alırdı: muz aromalı olan ise çocukluğumun favorisiydi, meyveli jöle şekerlerin yanında…

Sonra, bir şekilde büyüsü gitti çocukluğun, beni etkileyen daha bir çok yer gibi [Şişli’deki Sander Kitabevi, gene Topağacı’nda bulunan kitap ve teneke oyuncak kokusunun içiçe geçtiği, tek gözü olmayan adını unuttuğum kişinin dükkanı gibi yerler.] burası da yitti gitti. Mabel muzlu çikolata da öyle…

Evvel zaman içinde, daha henüz Alaaddin’in Teşvikiye’deki kutu gibi, istenilenlerin sorularak; Alaaddin’in uyduruk bir merdivenle yukarıdaki asma kata çıkması, araştırma yapması sonucu bulunduğu ve yüzünün gene asık olduğu zamanlarda; Topağacı’ndan aşağı inildiğinde güzel mi güzel bir şekerci bulunurdu. Çeşitli meyveli akide şekerlerin, Zambo çikolataların, şemsiye çikolataların yanısıra, o zamanın şartlarına uygun biçimde üretilmiş aromalı, şekilli Mabel çikolataları da yer alırdı: muz aromalı olan ise çocukluğumun favorisiydi, meyveli jöle şekerlerin yanında…

Sonra, bir şekilde büyüsü gitti çocukluğun, beni etkileyen daha bir çok yer gibi [Şişli’deki Sander Kitabevi, gene Topağacı’nda bulunan kitap ve teneke oyuncak kokusunun içiçe geçtiği, tek gözü olmayan adını unuttuğum kişinin dükkanı gibi yerler.] burası da yitti gitti. Mabel muzlu çikolata da öyle…

Ta ki, geçen günlerde Gerekli Şeyler’e uğramadan kola almak için kuruyemişçiye girene dek… ve gördüm, Mabel muz aromalı çikolatasını, paketinde biraz değişikliğe giderek yeniden piyasaya sürmüş… Durmadım tabii, hemen aldım, hemen oracıkta yedim: benim gibi bir çikolata düşkünü; hele bir de tadı gibi, belli bir dönemin kokusunu da alacaksa durur mu hiç.

Nasıldı, onca zamanın ardından sonra tadından neler kaybetmişti? Bilemiyorum, o zamandan bu yana kaybettiğim pek çok şey var, artanların yanında… ama tadı güzeldi ve gözümün önünden pek çok hatıranın geçmesine neden oldu, işte bu yüzden güzeldi…

Bulunabilecek yeri de yazayım, tam olsun, Mabel Muz Aromalı Çikolatayı arayanlar, Teşvikiye Gerekli Şeyler’in hemen karşısında yer alan Şakiroğulları Kuruyemişçisi’nde bulabilirler; kendileri yeni çıkan tatlı ürünler konusunda beni bilgilendirirler sağolsunlar, iyi insanlar, bu da onlara bir nevi selam olsun…

Ta ki, geçen günlerde Gerekli Şeyler’e uğramadan kola almak için kuruyemişçiye girene dek… ve gördüm, Mabel muz aromalı çikolatasını, paketinde biraz değişikliğe giderek yeniden piyasaya sürmüş… Durmadım tabii, hemen aldım, hemen oracıkta yedim: benim gibi bir çikolata düşkünü; hele bir de tadı gibi, belli bir dönemin kokusunu da alacaksa durur mu hiç.

Nasıldı, onca zamanın ardından sonra tadından neler kaybetmişti? Bilemiyorum, o zamandan bu yana kaybettiğim pek çok şey var, artanların yanında… ama tadı güzeldi ve gözümün önünden pek çok hatıranın geçmesine neden oldu, işte bu yüzden güzeldi…

Bulunabilecek yeri de yazayım, tam olsun, Mabel Muz Aromalı Çikolatayı arayanlar, Teşvikiye Gerekli Şeyler’in hemen karşısında yer alan Şakiroğulları Kuruyemişçisi’nde bulabilirler; kendileri yeni çıkan tatlı ürünler konusunda beni bilgilendirirler sağolsunlar, iyi insanlar, bu da onlara bir nevi selam olsun…

Permalink | Leave a comment  »

via lensculture.com

An English summary for possible English language readers:

Inwhich you will find photographs by Ara Guler, a world famous photographer, reflecting Istanbul from 1950s and 1960s.

Lens Culture adlı bu blogu, yakın zamanda yer verdikleri 1950li ve 60lı yılların bir kayıp İstanbul'unu fotoğrafa aktaran Ara Güler vasıtasıyla paylaşayım.

Permalink | Leave a comment  »

An excerpt in English for possible English language readers:

Inwhich I rant and rant about Istanbul's infrastructure.

Elektrik kesintilerine kaç elektronik eşyamızı kaybettik? Kaç modem yaktık, kaç güç kaynağı eskittik bilgisayarımızda?

Kaç defa son aşamasında olan bir işin bitmesi, sırf elektriğin / internetin kesilmesinden dolayı göndermemiz gereken bir e-maili gönderemediğimiz, almamız gereken bir kağıt çıktısını alamadığımız için saatlerce uzadı? Peki bu beklemelerden dolayı oluşan maddi zararımız ne?

Yaşadığımız sinir bozukluğunun bedeli ne?

Elektriğin havadan nem kaptığı, kabloların okyanus akıntılarında her an tehlikede olduğu bu ülkede, halen düzeltilemeyen, yetersiz altyapının yaşattığı çilelerin bedeli ne? Bunun bedelini bizlere kim ödeyecek?

Yok mudur bir tazminat mekanizması işleyen bu konuda?

Yoktur tabii, hangi sosyal hakkımız tam olarak mevcut ki zaten bu ülkede... ama olamaz mı? Yok mudur yapabileceğimiz bir şey bu konuda?

EMP / Electro Magnetic Pulse: elektromanyetik darbe, uygulandığı alanada yer alan elekrikli aletlerin kısa süreli ya da kalıcı olarak devre dışı kalmasına neden olan şok dalgası.

Permalink | Leave a comment  »